Ingedeeld onder: sport | Tags: blessure, knie, meniscus, operatie, voetbal
Op zondag 19 oktober, nu zo’n tweeënhalve week geleden, verdraaide ik mijn knie tijdens de voetbalwedstrijd FC Walem – SK Rapid Leest. Ik stond welgeteld 5 minuten op het veld (mijn vader had nauwlettend op zijn horloge gekeken) toen ik de bal voor het eerst en meteen ook voor het laatst raakte. Ik deed een tackle en strekte daarbij mijn been uit naar de bal. Mijn tegenstander stond nog rechtop en we raakten beiden het leder op exact hetzelfde ogenblik. Ik voelde onmiddellijk de pijn in mijn knie, maar dacht toch nog verder te kunnen spelen… Een poging tot lopen later besloot ik er toch maar de brui aan te geven en mankte ik naar de zijlijn voor een vervanging.
de onheilsplek
Bijna meteen na de wedstrijd werd de pijn haast ondraaglijk. Er moest iets serieus mis zijn en terwijl de rest van de ploeg de overwinning begon te vieren, vluchtte ik naar buiten. Ik viel bijna flauw van de pijn en kreeg 2 dafalgans en enkele vlugge suikers toegestopt door onze kinesiste. Er werd besloten om me naar spoed te brengen. Daar ondervond ik dat spoed al lang niet meer alleen voor echte spoedgevallen is. Van “Mijn kind heeft al twee maanden een hoestje” tot “Kan u me een briefje schrijven voor het werk morgen?”, sommige mensen vinden het blijkbaar niet meer nodig om een huisdokter te hebben. Ik heb uiteindelijk vier(!) uur doorgebracht met vooral wachten op medische hulp om dan uiteindelijk nog zonder diagnose naar huis te vertrekken.
Woensdag daarop had ik een afspraak bij dokter Mortier, een orthopedist van het Sint-Maartenziekenhuis in Mechelen. Nadat die enkele keren had getast en geduwd op mijn knie, formuleerde hij een voorlopige diagnose: verrekking van de binnenste ligamenten. Vier weken rust en ik zou weer kunnen voetballen. Maar voor alle zekerheid moest ik nog wel een MRI laten doen. In Mechelen kon dit pas op 17 november. Gelukkig wou de vriendelijke secretaresse naar het UZ in Jette bellen. Daar kon de MRI al binnen twee dagen plaatsvinden. Slechts een klein maandje verschil… In Jette maakten ze deze foto’s van mijn geteisterde knie.
Mooie plaatjes, maar voor een definitieve diagnose was het wachten tot maandag 3 november. Dan had ik een afspraak bij dokter Van Crombrugge, ook orthopedist in Sint-Maarten. In deze dokter heb ik meer vertrouwen. Hij behandelde me al eerder in april voor een scheur in de enkelband, trouwens ook opgelopen op het veld van Walem. (Zou het meer dan toeval zijn?)
Het verdict was hard. De volgende dag moest ik om 11u al terug naar het ziekenhuis komen voor een kijkoperatie onder volledige verdoving. Mensen die me goed kennen weten dat ik een bloedhekel heb aan alles wat te maken heeft met een ziekenhuis, dus die drie uren wachten voor ze me kwamen halen waren verre van gezellig. De operatie verliep vlot en rond 16 uur was ik weer wakker. De voorste knieband was gelukkig nog intact. Tot daar het goede nieuws, want de laterale meniscus en de mediale band waren allebei gescheurd. Dat werd dus hersteld. Nog even op de kamer gelegen en rond 20 uur mocht ik weer naar huis. Daar was ik absoluut niet rouwig om.
Nu begin ik dus aan de revalidatie. Drie tot vijfmaal per week naar de kinesist en ook nog eens oefeningen thuis doen. Rondlopen mag, maar niet te veel en steeds met een brace die doet denken aan Robocop. Maar dit alles doe ik zonder morren want de voetbalmicrobe kriebelt nog steeds en ik hunker er naar om zo snel mogelijk weer op dat gras te staan.
